Nieuwe kamervoorzitter

Korte tijd na de kritiek – ongetwijfeld geen toeval – was er een verkiezing voor de nieuwe Kamervoorzitter en werd Khadija Arib hard afgeserveerd, ten faveure van Vera Bergkamp. Laatstgenoemde heeft een zware opdracht in de kamer, met enkele partijen die een retoriek gebruiken die rustig als extreem en opruiend kan worden bestempeld. ‘Niet te benijden’, zou Ruud Gullit zeggen. Ze heeft daar zichtbaar mee geworsteld, sterker nog: ze worstelt daar nog steeds mee. Het ingrijpen op het juiste moment, op de juiste toon, met de juiste autoriteit, zit haar minder in het bloed dan haar voorganger. Gevolg: partijen zoeken de grenzen van het toelaatbare op en er is (in tijden van crises) zelfs een volle dag gedebatteerd over de toon van… het debat.

De veranderingen 

Deze Kamervoorzitter is met een stevige meerderheid in één ronde gekozen door de leden van de Tweede Kamer. Dezelfde leden, die nu klagen over het gebrek aan orde en fatsoen in de Kamer. En daar zie ik een duidelijke parallel met onze dagelijkse praktijk. Wanneer een team (in dit geval de Tweede Kamer) een nieuwe leidinggevende (in dit geval de Kamervoorzitter) naar voren schuift, wordt er 9 van de 10 keer gekozen voor een zachtaardig, vriendelijk persoon. En dat is logisch, want bij wie krijg je als teamlid of medewerker eerder het woord, een loonsverhoging, een dagje vrij, een promotie? Bij Arib of bij Bergkamp? De context met de polarisatie en de grote opdracht van deze positie vragen om een strenge juf, niet om een zachte heelmeester.

Dat ons parlement met regelmaat ontspoort, is niet in eerste instantie te wijten aan Vera Bergkamp. Het zijn de Kamerleden die in de spiegel zouden moeten kijken en constateren dat zij wellicht hun eigenbelang boven dat van het team hebben gesteld, toen ze haar deze zware taak toevertrouwden.

En jij? Heb je ooit onder een type-A(rib) of een type-B(ergkamp) gewerkt? En zit er een verschil in: onder wie je het prettigste werkte en wie je het verst bracht?